Ραγίζει καρδιές το στεφάνι με τα ροζ λουλούδια της Βικτώριας Δελλά στην κηδεία της μητέρας της

Το στεφάνι της Βικτώριας Δελλά στην κηδεία της μητέρας της συγκίνησε τους πάντες

Η ατμόσφαιρα στην κηδεία της μητέρας της Βικτώριας Δελλά ήταν ιδιαίτερα φορτισμένη, με συγγενείς, φίλους και αγαπημένα πρόσωπα να δίνουν το «παρών» για το τελευταίο αντίο. Η συγκίνηση κορυφώθηκε μπροστά στα στεφάνια που άφησαν τα παιδιά της εκλιπούσας, γεμάτα αγάπη και λόγια που «ράγισαν» καρδιές.

Ξεχώρισε το στεφάνι της Βικτώριας Δελλά, το οποίο ήταν διακοσμημένο με ροζ γράμματα και ένα βαθιά συγκινητικό μήνυμα: «Στον φύλακα άγγελό μου». Η φράση αυτή συγκίνησε όσους βρέθηκαν εκεί, αποτυπώνοντας τον ισχυρό δεσμό μητέρας και κόρης και τον αβάσταχτο πόνο της απώλειας.

Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε και το στεφάνι του Τραϊανού Δελλά, ο οποίος αποχαιρέτησε τη μητέρα του με τα λόγια: «Πέτα ψηλά άγγελέ μου». Ένα λιτό αλλά γεμάτο συναίσθημα μήνυμα, που εξέφραζε την αγάπη, τον σεβασμό και τη θλίψη για τον αποχωρισμό.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της τελετής, το κλίμα ήταν βαρύ. Πολλοί από τους παρευρισκόμενους δεν μπόρεσαν να κρύψουν τη συγκίνησή τους, ενώ τα λουλούδια και τα στεφάνια γύρω από τον χώρο της εκκλησίας μαρτυρούσαν την εκτίμηση και την αγάπη που είχε κερδίσει η εκλιπούσα στη ζωή της.

Οι στιγμές ήταν δύσκολες για την οικογένεια Δελλά, η οποία προσπαθούσε να διαχειριστεί τη μεγάλη απώλεια, έχοντας στο πλευρό της συγγενείς και φίλους. Τα μηνύματα πάνω στα στεφάνια έγιναν το πιο δυνατό σύμβολο της ημέρας, αποτυπώνοντας όσα δεν μπορούν εύκολα να ειπωθούν με λόγια μπροστά σε έναν τόσο οδυνηρό αποχαιρετισμό.

Ράγισε καρδιές η κόρη της Γωγώς Μαστροκώστα στον επικήδειο: «Δεν σου λέω αντίο, γιατί θα είσαι για πάντα μέσα μου»

«Αν υπάρχουν άγγελοι, ο δικός μου είσαι εσύ και αν υπάρχει αγάπη, είσαι η μοναδική», είπε συγκινημένη η Βικτώρια Δέλλα.

«Ξέρω πως σήμερα είναι μια ημέρα πένθους και πως όλοι είμαστε βαθιά στεναχωρημένοι. Όμως μέσα μου νιώθω πως δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Γιατί πέρα από όλα, το τελευταίο πράγμα που θα άξιζε σε αυτή τη γυναίκα είναι λύπη. Η μάμα μου έζησε τη ζωή της με χαμόγελο και περηφάνια. Αγάπησε βαθιά και έδωσε δύναμη σε όλους μας ξεχωριστά. Πάλεψε με χαμόγελο, αλλά όχι με φόβο. Η μαμά μου ήταν φτιαγμένη να αγαπά και να δίνει. Ήταν μια υπέροχη σύζυγος, μια αληθινή φίλη, μία στοργική κόρη και μια δυνατή αδελφή. Και πάνω από όλα μια μοναδική μαμά. Μαμά, με έμαθες να αγαπάω, να σέβομαι, να σκέφτομαι τον άλλον. Μαζί με τον μπαμπά μου έδειξεις τι σημαίνει να έχεις αξίες. Μου έμαθες να μην είμαι κακομαθημένη και να πατάω στα πόδια μου. Μου έδειξες τι είναι ο έρωτας, η αφοσίωση και η απόλυτη εμπιστοσύνη. Ήσουν και θα είσαι για πάντα η κολλητή μου, το άτομο με το οποίο θα μοιράζομαι τα πάντα. Όταν ήμουν μικρή, σου έλεγα πως όταν θα φύγω για σπουδές θα σε πάρω μαζί μου και τώρα ξέρω ότι θα είσαι παντού μαζί μου. Και αυτό το φρόντισες εσύ. Στον γάμο σου είχες γράψει ένα τραγούδι για τον μπαμπά και τώρα ήρθε η στιγμή να σου αφιερώσω κι εγώ έναν στίχο. Αν υπάρχουν άγγελοι, ο δικός μου είσαι εσύ. Και αν υπάρχει αγάπη, είσαι η μοναδική. Σε αγαπώ μαμά, μαμά, δεν σου λέω αντίο γιατί θα είσαι για πάντα μέσα μου», είπε η Βικτώρια Δέλλα.

Ο επικήδειος λόγος του Τραϊανού Δέλλα

«Άγγελέ μου, αγάπη μου. Έτσι με φώναζες, έτσι με αποκαλούσες παντού. Ο φύλακας, άγγελός μου, μου έλεγες. Στα πεντηκοστά μου γενέθλια όταν ήμουν μόνος μου στο δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήρανε για την εντατική, λύθηκαν όλα ξαφνικά μέσα στο μυαλό μου. Εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι είχα επιμονή και υπομονή, αλλά πόσο μικρός ήμουν μπροστά σου. Με τη δικιά σου υπομονή σε όλα αυτά που έχεις περάσει. Η ομορφιά και η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παραπέμπουν και αυτό είναι μια απόδειξη ότι εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Εγώ τις περισσότερες φορές σε φώναζα μωρό μου, γιατί από την ημέρα που σε γνώρισα το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω όπως κάνουν στα μωρά. Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα μια ζωή όπως τη φανταζόμουν, παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στον δρόμο μας. Στα πολύ δύσκολα δεν σε εγκατέλειψα ποτέ, ούτε μια στιγμή. Πάντα ήσουν μέσα στο μυαλό μου και προτεραιότητά μου. Όλες οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις. Τα σ’ αγαπώ που σου έχω πει είναι πολύ λίγα για αυτό που αισθανόμουν για σένα. Το ευχαριστώ είναι πολύ μικρό για αυτό που μου έδωσες. Η ευγνωμοσύνη στον Θεό που μου χάρισε έναν από τους αγγέλους του για συντροφιά είναι μεγάλη, άσχετα αν δεν κράτησε περισσότερο. Αγάπη μου, άγγελέ μου, κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα να μη φοβάσαι γιατί είμαι δίπλα σου. Ξεκουράσου, αγάπη μου, γιατί κουράστηκες πάρα πολύ και πέτα ψηλά μακριά από κάθε ασθένεια. Να ξέρεις ότι η αγάπη όλων μας θα σε φτάνει. Και ένα κομμάτι θέλω να πω που αφιερώναμε ο ένας στον άλλον. Αν ήξερα πού πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να παίξω, αν ήξερα τι με περίμενε, να ήσουν σίγουρη ότι πάλι σε εσένα θα ερχόμουν. Πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουν, από την ίδια τη σκανδάλη δεν θα φοβόμουν, αν για μια φορά και πάλι θα ξανασκοτωνόμουνα. Ένα μεγάλο ευχαριστώ που είστε όλοι εδώ. Η Γωγώ ήταν μια μαχήτρια, δεν λύγισε ποτέ. Αισθάνομαι τόσο μικρός μπροστά της. Δεν θα πω καλό ταξίδι, μωρό μου, γιατί δεν θα φύγεις ποτέ από μέσα μου», ανέφερε ο Τραϊανός Δέλλας για την αγαπημένη του, Γωγώ.

Θρήνος στο Μεσολόγγι: Η στιγμή που άνοιξαν το φέρετρο της Μαστροκώστα- Λύγισε ο Δέλλας, «Που πας αστέρι μου;» σπάραζε η μάνα της

Μέσα σε απόλυτη σιωπή, σπαρακτικούς λυγμούς και σκηνές που λύγισαν ακόμη και τους πιο δυνατούς, γράφτηκε στο Ευηνοχώρι Αιτωλοακαρνανίας ο τραγικός επίλογος της ζωής της Γωγώs Μαστροκώστα. Λίγες ώρες μετά την εξόδιο ακολουθία στο Ελληνικό, η οικογένειά της συνόδευσε τη Γωγώ στην τελευταία της κατοικία, εκεί όπου θα αναπαύεται πλέον δίπλα στον πατέρα της.

Το μικρό κοιμητήριο στο Ευηνοχώρι βυθίστηκε στο πένθος από τη στιγμή που έφτασε η νεκρική πομπή. Ο ουρανός ήταν μουντός, οι συγγενείς κρατούσαν λευκά λουλούδια στα χέρια και γύρω από το φέρετρο επικρατούσε μία σιωπή που «βάραινε» την ατμόσφαιρα. Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει πως η γυναίκα που για χρόνια πάλευε αθόρυβα και γενναία, έφτανε στο τελευταίο της ταξίδι.

Η στιγμή που άνοιξε το φέρετρο

Η στιγμή που άνοιξε για τελευταία φορά το φέρετρο ήταν αβάσταχτη.Η μητέρα της Γωγώς Μαστροκώστα κατέρρευσε μπροστά στο άψυχο σώμα της κόρης της και ξέσπασε σε σπαρακτικές κραυγές που πάγωσαν τους πάντες:«Πού πας αστέρι μου; Πού πας παιδί μου;» Η φωνή της έσκιζε τη σιωπή του κοιμητηρίου. Έπεφτε πάνω στο φέρετρο, χάιδευε το πρόσωπο της κόρης της και αρνιόταν να την αποχωριστεί. Συγγενείς και άνθρωποι της οικογένειας προσπαθούσαν να τη συγκρατήσουν, όμως εκείνη ξέφευγε ξανά, λυγίζοντας πάνω από τη Γωγώ σαν να ήθελε να την κρατήσει για λίγο ακόμη κοντά της. Οι εικόνες ήταν σκληρές. Άνθρωποι γύριζαν το βλέμμα τους για να κρύψουν τα δάκρυά τους, ενώ άλλοι ξέσπασαν ανοιχτά σε λυγμούς βλέποντας μία μάνα να αποχαιρετά με τόσο σπαρακτικό τρόπο το παιδί της.

Συντετριμμένος ο Τραϊανός Δέλλας

Δίπλα στο φέρετρο στεκόταν ο Τραϊανός Δέλλας, σκυφτός, με χαμένο βλέμμα και εμφανώς διαλυμένος από τον πόνο. Ο άνθρωπος που μοιράστηκε μαζί της μία ολόκληρη ζωή, που στάθηκε δίπλα της στις πιο δύσκολες στιγμές, έμοιαζε να καταρρέει βλέποντας το φέρετρο να κατεβαίνει στη γη. Άνθρωποι που βρέθηκαν εκεί περιγράφουν πως πολλές φορές χρειάστηκε να απομακρυνθεί για λίγα λεπτά, αδυνατώντας να συγκρατήσει τη συγκίνησή του. Το πρόσωπό του ήταν παγωμένο, ενώ η κόρη τους βρισκόταν συνεχώς κοντά του, μέσα σε ένα κλίμα απόλυτης συντριβής. Η ταφή της Γωγώς Μαστροκώστα δίπλα στον πατέρα της έκανε τη στιγμή ακόμη πιο σκληρή για την οικογένεια. Η εικόνα του φερέτρου να κατεβαίνει αργά στο χώμα, ανάμεσα σε λευκά λουλούδια και αναφιλητά, θα μείνει χαραγμένη για πάντα στη μνήμη όσων βρέθηκαν εκεί.

Οι σπαρακτικές στιγμές στην εξόδιο ακολουθία

Λίγες ώρες πριν από τη σκηνή που εκτυλίχθηκε στο Ευηνοχώρι, είχαν προηγηθεί εξίσου δραματικές στιγμές στην εξόδιο ακολουθία που πραγματοποιήθηκε στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος στο Ελληνικό. Από νωρίς το πρωί, ο ναός είχε γεμίσει στεφάνια, λευκά τριαντάφυλλα και ανθρώπους βουβούς από τη θλίψη. Φίλοι, συγγενείς, συνεργάτες αλλά και δεκάδες πρόσωπα από τον καλλιτεχνικό και αθλητικό χώρο έσπευσαν να αποχαιρετήσουν μία γυναίκα που όλοι περιέγραφαν ως μαχήτρια μέχρι το τέλος.

Όταν άνοιξε το φέρετρο μέσα στην εκκλησία, ακούστηκαν ξανά οι σπαρακτικές φωνές της μητέρας της: «Πού πας αστέρι μου;» Οι λυγμοί της αντήχησαν σε ολόκληρο τον ναό, προκαλώντας κύμα συγκίνησης. Άνθρωποι έκλαιγαν σιωπηλά, άλλοι αγκαλιάζονταν μεταξύ τους, ενώ αρκετοί δεν μπορούσαν καν να σηκώσουν το βλέμμα τους προς το φέρετρο.

Οι επικήδειοι που ράγισαν καρδιές

Η πιο συγκλονιστική στιγμή της εξοδίου ακολουθίας ήταν ο επικήδειος του Τραϊανού Δέλλα. Με τρεμάμενη φωνή και δάκρυα στα μάτια, αποχαιρέτησε τη γυναίκα της ζωής του με λόγια που ράγισαν καρδιές:««Άγγελέ μου, έτσι σε φώναζα παντού, αλλά εσύ ήσουν ο άγγελος και όχι εγώ, στο τελευταίο κύμα σε έχασα, ξεκουράσου αγάπη μου γιατί κουράστηκες πολύ,να είσαι σίγουρη ότι πάλι εσένα θα ερωτευόμουν.» Μέσα στον ναό επικράτησε απόλυτη σιωπή. Κανείς δεν μπορούσε να συγκρατήσει τη συγκίνησή του ακούγοντας τον άνθρωπο που τη συνόδευσε σε κάθε δύσκολη μάχη να την αποχαιρετά με τέτοιο πόνο.

Συγκλονιστική ήταν και η στιγμή που μίλησε η κόρη τους, Βικτώρια Δέλλα. Με τρεμάμενη φωνή και δάκρυα στα μάτια είπε: «Η μαμά μου έζησε τη ζωή της με χαμόγελο και περηφάνεια. Ήταν φτιαγμένη να αγαπά και να δίνει. Θέλω να τη θυμάστε όλοι έτσι δυνατή, χαμογελαστή και γεμάτη αγάπη.» Τα λόγια της διέλυσαν συναισθηματικά όσους βρίσκονταν μέσα στην εκκλησία. Η εικόνα ενός παιδιού να αποχαιρετά τη μητέρα του με τόσο σπαρακτικό τρόπο έκανε ακόμη πιο βαρύ το ήδη ασήκωτο κλίμα.

Το τελευταίο «αντίο»

Από το Ελληνικό μέχρι το Ευηνοχώρι, το τελευταίο «αντίο» στη Γωγώ Μαστροκώστα μετατράπηκε σε μία ημέρα αβάσταχτου πόνου. Κραυγές, δάκρυα, αγκαλιές και βλέμματα χαμένα μέσα στη θλίψη συνόδευσαν τη γυναίκα που έφυγε αφήνοντας πίσω της ένα τεράστιο κενό και μία οικογένεια διαλυμένη από τον πόνο