ΜΑΘΕΥΤΗΚΕ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ 34ΧΡΟΝΟ ΔΥΤΗ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ ΣΤΑ ΛΙΜΑΝΑΚΙΑ ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗΣ

Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται η αγωνιώδης επιχείρηση εντοπισμού ενός 34χρονου δύτη, ο οποίος αγνοείται από το μεσημέρι της Κυριακής (22/3/2026) στη Βουλιαγμένη.

Ο άνδρας, επαγγελματίας πιλότος με μεγάλη εμπειρία στις καταδύσεις, είχε βουτήξει μαζί με έναν φίλο του σε ένα από τα πιο επικίνδυνα σημεία της αττικής ακτογραμμής, το περιβόητο «Πηγάδι του Διαβόλου».

Ενώ ο σύντροφός του κατάφερε να απεγκλωβιστεί και να καλέσει σε βοήθεια, ο 34χρονος παρέμεινε παγιδευμένος στα έγκατα του βυθού.

Οι ελπίδες των αρχών στηρίζονται στον εξοπλισμό του, καθώς διέθετε υποβρύχιο σκούτερ και εφεδρικό οξυγόνο ικανό να τον κρατήσει στη ζωή για επιπλέον 3 έως 5 ώρες.

Στις έρευνες συμμετέχουν σκάφη του Λιμενικού, η Μονάδα Υποβρυχίων Αποστολών και εξειδικευμένοι σπηλαιοδύτες, που επιχειρούν να διεισδύσουν στα δύσκολα περάσματα του πηγαδιού, εκεί όπου τα ρεύματα παρασύρουν τους δύτες προς μια στενή σήραγγα που εικάζεται πως συνδέεται με τη Λίμνη της Βουλιαγμένης.

Το χρονικό της τραγωδίας του 1978

Η φήμη του σημείου είναι «σκοτεινή», καθώς ξυπνά μνήμες από την πολύνεκρη τραγωδία του Σεπτεμβρίου του 1978. Τότε, τρεις νεαροί Αμερικανοί —ο 32χρονος λοχίας Ντόναλντ Μίσαντ, ο 21χρονος σμηνίτης Μαρκ Γκράνφορντ και η 20χρονη αδελφή του, Τζόαν— επιχείρησαν να εξερευνήσουν το υποθαλάσσιο τούνελ. Η κατάληξη ήταν μοιραία, καθώς χάθηκαν μέσα στον δαιδαλώδη σχηματισμό, πυροδοτώντας ένα μυστήριο που κράτησε δεκαετίες.

Παρά τις επανειλημμένες και ριψοκίνδυνες αποστολές που έγιναν αμέσως μετά την εξαφάνισή τους, οι έρευνες απέβησαν άκαρπες. Το 1989, σπηλαιοδύτες εντόπισαν μόνο μια φιάλη και μερικά προσωπικά αντικείμενα, ενισχύοντας τον αστικό μύθο για το «Πηγάδι» που δεν επιστρέφει όσους παγιδεύει.

Το θρίλερ έκλεισε οριστικά μόλις το 2007. Έναν χρόνο νωρίτερα, δύτες είχαν εντοπίσει ανθρώπινα οστά στη σήραγγα, τα οποία τελικά ταυτοποιήθηκαν μέσω ανάλυσης DNA ως τα λείψανα των τριών Αμερικανών, βάζοντας τέλος σε μια αναμονή 29 ετών.

Μετά από αυτό το συμβάν, το Λιμενικό τοποθέτησε προστατευτικά κάγκελα στην έξοδο προς τη σήραγγα, ενώ η εμβληματική επιγραφή του Χρήστου Μπαρούχα, «Πέρα από το σημείο αυτό, δεν υπάρχει τίποτα να δεις που να αξίζει περισσότερο από τη ζωή», υπενθυμίζει σε κάθε επίδοξο εξερευνητή πως τίποτα στον βυθό δεν αξίζει περισσότερο από την ίδια τη ζωή.